Παρακαλώ περιμένετε

Αξιοθέατα Αιγύπτου

Από γεωγραφικής άποψης το μεγαλύτερο τμήμα της αρχαίας Αιγύπτου καταλάμβανε τμήμα της Βόρειας Αφρικής αν και η χερσόνησος του Σινά βρίσκεται στη νοτιοδυτική Ασία. Είχε τις ίδιες ακτογραμμές στην Ερυθρά θάλασσα και τη Μεσόγειο με τη Λιβύη προς δυσμάς το σημερινό Σουδάννότια και την Παλαιστίνη ανατολικά. Ουσιαστικά σε εκείνη την εποχή διαιρείτο σε δύο βασίλεια γνωστά ως Άνω (νότια) και Κάτω (βόρεια) Αίγυπτος. Στην πραγματικότητα τούτος ο γεωγραφικός προσδιορισμός ακολουθούσε τον άξονα του Νείλου ποταμού. Ο Νείλος, γύρω από τον οποίο συναθροιζόταν και συνεχίσει να συναθροίζεται το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού υπήρξε ζωοδότρια πηγή του Αιγυπτιακού πολιτισμού ήδη από την εποχή του Λίθου και τον πολιτισμό Νακάντα. Τα δύο βασίλεια ενωμένα σχημάτιζαν ότι αποκαλούσε ο Ηρόδοτος μαύρη γη (Ηροδότου,Β,12). Το όνομα μαύρη γη (kmt) ή Κεμέτ προέκυψε πιθανώς εξαιτίας των σκοτεινόχρωμων αποθέσεωναπό τις πλημμύρες του Νείλου. Η υπερτρισχιλιετής ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου χωρίζεται σε οκτώ ή εννέα περιόδους, οι οποίες αποκαλούνται ενίοτε Βασίλεια και εν τάχει αναλύονται στο παρακάτω χρονολόγιο. Αυτή η σύγχρονη ταξινόμηση είναι αυθαίρετη και βασίζεται σε κοινωνικά κριτήρια ευημερίας, ενότητας και διακυβέρνησης από μία κεντρική εξουσία. Οι ίδιοι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν ομαδοποιούσαν τους κυβερνήτες τους βάσει τέτοιων κριτηρίων. Αντίθετα χρησιμοποιούσαν την έννοια των δυναστειών σε όλη την ιστορική τους διαδρομή. Ο λίθος του Παλέρμο απλά κατονομάζει όλους τους βασιλείς, χωρίς να υποδεικνύει κάποιο είδος ομαδοποίησης. Ο κατάλογος βασιλέων του Τορίνο ομαδοποιεί τους βασιλείς ή βασίλισσες σύμφωνα με την διαδοχή ή καταγωγή τους. Τη διάκριση των τριάντα δυναστειών, όπως τη χρησιμοποιούμε σήμερα, την οφείλουμε στον Μανέθωνα, τον Αιγύπτιο ιερέα που έζησε στις αρχές της Πτολεμαϊκής περιόδου.

The SphinxΟΙ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΤΗΣ ΓΚΙΖΑΣ - Η ΣΦΙΓΓΑ

Οι Πυραμίδες της Γκίζας, οι τάφοι της βασιλικής οικογένειας της 4 ης δυναστείας, είναι τα πιο γνωστά αρχαία μνημεία της Αιγύπτου. Βρίσκονται στο Οροπέδιο της Γκίζας, απέναντι από τη νεκρόπολη της Μέμφις - πρωτεύουσα των Φαραώ - κοντά στο Κάιρο και τη δυτική όχθη του Νείλου. Κτίστηκαν από το 2613 έως το 2494 π.Χ., με μεγάλους ογκόλιθους. Οσοι επισκέπτονται τις πυραμίδες, μένουν έκπληκτοι από το μέγεθός τους. Τις πυραμίδες έχουν επισκεφθεί ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Ηρόδοτος, ο Μέγα Αλέξανδρος, ο Μάρκος Αντώνιος και ο Ναπολέοντας. Στη Γκίζα, μπορείτε να επισκεφθείτε τις μεγάλες πυραμίδες που ανήκουν στο Βασιλιά Χέοπα, τον γιό του Βασιλιά Χεφρίνο - στου οποίου υπάρχει ακόμη ο σαρκοφάγος του - και τον Βασιλιά Μικερίνο, καθώς και μικρότερες πυραμίδες και τάφους άλλων μελών της βασιλικής οικογένειας, ευγενών και υψηλόβαθμων αξιωματικών των βασιλέων. Πολλοί Αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι για να ανεβάσουν τους ογκόλιθους για την κατασκευή των πυραμίδων, χρησιμοποιήθηκαν σχοινιά και ράμπες. Τα δομικά υλικά μεταφέρονταν από τις περιοχές Ασσουάν, Σινά, Τούρα και Λίβανο, μέσω του Νείλου. Κάθε πυραμίδα έχει ένα νεκροθάλαμο, ένα ναό της κοιλάδας και έναν ανυψωμένο δρόμο που οδηγεί προς την πυραμίδα. Δίπλα στις πυραμίδες του Βασιλιά Χέοπα και του Βασιλιά Χερφέν υπάρχουν λάκκοι όπου βρέθηκαν καράβια από κέδρο, που πιθανόν να τοποθετήθηκαν εκεί για να μεταφέρουν τους Βασιλιάδες στη μεταθανάτια ζωή τους.

Cheops PyramidΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΧΕΟΠΑ

Η πρώτη πυραμίδα που κτίστηκε στη Γκίζα μεταξύ 2589 - 2566 π.Χ. ήταν του Βασιλιά Χέοπα. Είναι το μοναδικό από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου που σώζεται ακόμα. Αρχικά είχε ύψος 147 μέτρα και πλάτος 230 μέτρα. Σήμερα όμως, εξαιτίας της φυσικής φθοράς και της ανθρώπινης παρέμβασης, έχει ύψος 137 μέτρα και πλάτος 227 μέτρα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι πλαϊνές γραμμές της πυραμίδας, οι οποίες είναι ακριβείς, δείχνοντας τα τέσσερα σημεία της πυξίδας: βοράς, νότος, ανατολή και δύση. Περίπου δύο εκατομμύρια ογκόλιθοι χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της. Κάθε ογκόλιθος είχε βάρος άνω των δύο τόνων. Η είσοδος της πυραμίδας βρίσκεται στη βόρεια πλευρά, ενώ στο εσωτερικό της υπάρχουν πολλοί θάλαμοι, διάδρομοι και γκαλερί. Ο νεκροθάλαμος είναι από κόκκινο γρανίτη και βρίσκεται στο κέντρο της πυραμίδας. Ο σαρκοφάγος του Βασιλιά είναι τοποθετημένος με τέτοιον τρόπο ώστε να ευθυγραμμίζεται με τα τέσσερα σημεία της πυξίδας. Πιθανόν ο σαρκοφάγος να κατασκευάστηκε μέσα στο θάλαμο, αφού η είσοδος του θαλάμου είναι μόνο ένα χιλιοστό πιο πλατύ από το πλάτος του σαρκοφάγους.

Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΧΕΦΡΙΝΟΥ

Ο Βασιλιάς Χεφρίνος ήταν ο γιος του Βασιλιά Χέοπα. Μεταξύ το 2558 και το 2532, έδωσε εντολή να κατασκευαστεί η δική του πυραμίδα δίπλα σε αυτήν του πατέρα του. Το συγκρότημα του Χεφρίνου αποτελείται από την Πυραμίδα, τη Σφίγγα, το Νεκροθάλαμο και το Ναό της Κοιλάδας. Είναι η μοναδική πυραμίδα που διατηρεί κομμάτι από την λεία εξωτερική πέτρινη επιφάνεια στην κορυφή της. Αρχικά είχε ύψος 143 μέτρα, αλλά εξαιτίας της διάβρωσης, σήμερα έχει ύψος 136 μέτρα, ενώ το πλάτος της υπολογίζεται στα 215 μέτρα. Κατασκευάστηκε με ογκόλιθους από ασβεστόλιθο και κόκκινο γρανίτη. Στο εσωτερικό της υπάρχει ο σαρκοφάγος του Βασιλιά από μαύρο γρανίτη.

Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΙΚΕΡΙΝΟ

Σύμφωνα με ιστορικά ευρήματα, ο Βασιλιάς Μικερίνο ήταν ο γιος του Βασιλιά Χεφρίνου και ο εγγονός του Βασιλιά Χέοπα. Η πυραμίδα του είναι η μικρότερη από τις τρεις μεγάλες πυραμίδες της Γκίζας. Αρχικά είχε ύψος 65,5 μέτρα, αλλά τώρα έχει μειωθεί στα 62 μέτρα, ενώ έχει πλάτος 150 μέτρα. Όπως και με την πυραμίδα του πατέρα του, κατασκευάστηκε με ογκόλιθους από ασβεστόλιθο και κόκκινο γρανίτη. Η διαρρύθμιση του εσωτερικού της πυραμίδας του Μικερίνο είναι πολύπλοκος, με πολλούς διαδρόμους και θαλάμους.

Η ΣΦΙΓΓΑ

Η Σφίγγα είναι επίσης ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αξιοθέατα της Αιγύπτου. Είναι κατασκευασμένη από ασβεστόλιθο και έχει το κεφάλι ενός Φαραώ - που φοράει τα βασιλικά κοσμήματα - και το σώμα ενός λιονταριού. Οι Αιγυπτιολόγοι υποστηρίζουν ότι αντιπροσωπεύει τον Χεφρίνο, λόγω της τοποθεσίας αλλά και της ομοιότητας της με το συγκεκριμένο Βασιλιά. Δημιουργήθηκε στη θέση αυτή για να φυλάει το συγκρότημα του Χεφρέν. Κτίστηκε από το 2558 π.Χ. έως το 2535 π.Χ. Εχει συνολικό ύψος 20 μέτρα, το πρόσωπο έχει πλάτος 6 μέτρα και το σώμα έχει μήκος 57 μέτρα. Η εκτεταμένη διάβρωση και αποσύνθεση της Σφίγγας οφείλεται στην κακή ποιότητα της πέτρας, τη φυσική φθορά, το νέφος και τις καιρικές συνθήκες.

NileΟ ΝΕΙΛΟΣ

Ο Ποταμός Νείλος είναι ο μεγαλύτερος ποταμός στη γη (6,695 χιλιόμετρα) και αποτελείται από 2 μικρότερους ποταμούς: το Λευκό Νείλο και το Γαλάζιο Νείλο. Η κύρια πηγή του Λευκού Νείλου είναι η Λίμνη Βικτώρια, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στην Ταζανία, την Ουγκάντα και την Κένυα, ενώ ο Γαλάζιος Νείλος ρέει από τη Λίμνη Τάνα στην Αιθιοπία. Μόλις σμίξουν στο Σουδάν, συνεχίζουν βόρεια σαν ένα σώμα νερού, προς την Αίγυπτο, μέσω της Λίμνης του Νάσερ και το Φράγμα του Ασσουάν, το οποία κατασκευάστηκε για να αποτρέψει την υπερχείλιση του Νείλου. Αφού περάσει μέσα από την Αίγυπτο, ο Νείλος χύνεται στη Μεσόγειος Θάλασσα. Ουσιαστικά, ο Νείλος είναι μια σειρά από ρυάκια, καταρράκτες, φράγματα, ορμητικά ρεύματα και έλη. Ο αρχαίος πολιτισμός της Αιγύπτου είναι συνυφασμένος με τον Ποταμό Νείλο. Επαιξε καθοριστικό ρόλο στην καθημερινή ζωή των Αρχαίων Αιγυπτίων. Οι πρώτοι άποικοι της Αιγύπτου εγκαταστάθηκαν στις όχθες του Νείλου γιατί τους παρείχε νερό και τρόφιμα. Ηταν αναγκαία πηγή για την άρδευση των χωραφιών τους, αφού το κλίμα της Αιγύπτου ήταν ζεστό και ξηρό. Στις όχθες του ποταμού μεγάλωναν καλάμια παπύρου που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή καλυβιών και χαρτιού. Κάθε χρόνο, ο Νείλος υπερχείλιζε, απλώνοντας γόνιμο έδαφος στα χωράφια, βοηθώντας έτσι σημαντικά την ανάπτυξη της γεωργίας. Οπως αναφέρεται στη Βίβλο, η χαμηλή στάθμη του νερού και το γεγονός ότι δεν υπερχείλισε ο Νείλος είχαν ως συνέπεια την πτώση του Παλιού Βασιλείου της Αιγύπτου. Ο Νείλος υπήρξε πάντα η "γραμμή ζωής" της Αιγύπτου. Από τα αρχαία χρόνια έως και σήμερα, ο Νείλος χρησιμοποιείται για τη μεταφορά αγαθών και ανθρώπων σε προορισμούς κατά μήκος του ποταμού. Μέσω του Νείλου, οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι μετέφεραν ογκόλιθους και ξύλο από μακρινούς τόπους για την κατασκευή των Πυραμίδων της Γκίζας. Σήμερα ο Νείλος παίζει σημαντικό ρόλο στο εμπόριο και τον τουρισμό της χώρας.

AswanΑΣΣΟΥΑΝ, ΝΗΣΟΣ ΦΙΛΑΕ, ΛΟΥΞΟΡ & ΚΑΡΝΑΚ

Ασσουάν: Περίπου 900 χιλιόμετρα νότια του Καΐρου, κατά μήκος του Νείλου, βρίσκεται η γραφική πόλη του Ασσουάν, με το ατελείωτο παζάρι και τη μαγευτική ατμόσφαιρά του. Η περιοχή είναι γνωστή για το Φράγμα της, το οποίο κατασκευάστηκε για ν' αποτρέψει την υπερχείλιση του Νείλου και για να παρέχει υδροηλεκτρισμό στη χώρα. Το Φράγμα του Ασσουάν έχει ύψος 114 μέτρα, μήκος 4 χιλιόμετρα, ενώ η βάση του έχει πλάτος 980 μέτρα.

Στο Ασσουάν, υπάρχουν αρκετά σημαντικά αξιοθέατα, όπως:
Ο μισο-τελοβελίσκοςειωμένος , με ύψος 41 μέτρα και βάρος 1,680 τόνοι. Οι Τάφοι των Ευγενών, από το Παλιό και το Μεσαίο Βασίλειο. Χρονολογούνται κατά το 23 ο αιώνα π.Χ. Στους τοίχους των τάφων, υπάρχουν εντυπωσιακές επιγραφές των ταξιδιών και άλλων δραστηριοτήτων των ευγενών. Το Μοναστήρι του Αγ. Συμεών, με τις θαυμάσιες τοιχογραφίες του. Κτίστηκε τον 6 ο αιώνα μ. Χ. Το Μαυσωλείο του Αγα Χαν, αριστούργημα της Ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Ο Ναός Σατετ στη Νήσο Ελεφαντίν. Κατασκευάστηκε με εντολή της Βασίλισσας Χατσεπσούτ το 1480 π.Χ. Νήσος Φίλαε - Ο Ναός της Ισιδας Μετά την κατασκευή του Φράγματος του Ασσουάν, η Νήσος Φίλαε πλημμύρισε, αναγκάζοντας τους αρμοδίους να μεταφέρουν τα μνημεία της Φίλαε στη Νήσο Αγκιλικα. Ο Ναός της Φίλαε ήταν αφιερωμένος στη θεά Ισιδα. Στην πραγματικότητα, είναι ένα συγκρότημα ναών που κτίστηκε για να τιμήσει την Ισιδα και το σύζυγό της Οσιρις. Το συγκρότημα αποτελείται από το Ναό της Ισιδας, το Ναό του Αδριανού, το Ναό της Χάθορ, τον Προθάλαμο του Νεκτανεμπο Ι, το Κρεββάτι του Φαραώ, την Οικία της Γέννησης και τους δύο Πυλώνες. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται το βράδι, όταν λαμβάνει χώρα η παράσταση Ηχου και Φωτός, είναι μαγευτική, καθώς το φως αντανακλά πάνω στο νερό που περιβάλλει το νησί.

Λούξορ & Καρνάκ

Η περιοχή του Λούξορ, η οποία κάποτε ονομάζονταν Θήβες, είναι επίσης γνωστή ως "η εκατονταπυλιανή πόλη". Κατά τη 10 η δυναστεία, το Λούξορ ήταν μια πολύ σπουδαία πόλη - κυρίως λόγω της γεωγραφικής θέσης της -, τόσο ώστε να γίνει πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά την εποχή του Νέου Βασιλείου. Στο Λούξορ, λατρεύτηκαν ο Αμμων, η Μούτ και ο Χονσού. Εδώ διεξάγονταν κάθε χρόνο η γιορτή γονιμότητας Οπετ. Μια φορά το χρόνο, μεταφέρονταν το άγαλμα του Αμμωνα από το Ναό της Καρνάκ στο Ναό του Λούξορ, όπου ήταν το άγαλμα της Μουτ, ενώνοντας έτσι το ανδρόγυνο. Σήμερα, το Λούξορ θεωρείται το μεγαλύτερο υπαίθριο μουσείο του κόσμου.

Τα πιο σημαντικά μνημεία στην περιοχή Λούξορ - Καρνάκ είναι:

•  Ο Ναός του Λούξορ: κτίστηκε με εντολή του Αμενχοτέπ ΙΙΙ κατά το 14 ο αιώνα π.Χ. Εγιναν μικρές αλλαγές από τον Χορεχεμπ, τον Τουτανκαμών και τον Ακενετάν, αλλά ήταν ο Ραμσής ΙΙ ο οποίος ανέλαβε την επέκταση του συγκροτήματος. Ως αποτέλεσμα, οι εσωτερικοί χώροι είναι δημιούργημα του Αμενχοτέπ ΙΙΙ και οι εξωτερικοί χώροι του Ραμσή ΙΙ. Αργότερα, ο Μέγας Αλέξανδρος έδωσε εντολή να γίνει αναπαλαίωση του ναού, κτίζοντας και ένα καρτούς αφιερωμένο στον Αμμωνα.

• Ο ναός του Καρνάκ. Το Καρνάκ είναι ο μεγαλύτερος χώρος λατρείας της αρχαίας Αιγύπτου, αφιερωμένος στις θεότητες της Τριάδας των Θηβών. Παίρνει το σημερινό όνομά του από το παρακείμενο μικρό χωριό Καρνάκ, που βρίσκεται στις όχθες του Νείλου και περίπου δυόμισι χιλιόμετρα βόρεια του Λούξορ. Οι επισκέπτες της περιοχής, ειδικά οι αλλοδαποί, δεν διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ του Λούξορ και του ελ-Καρνάκ, καθώς και οι δυο τοποθεσίες είναι μέρος του ίδιου πολεοδομικού συμπλέγματος. Ο Ναός του Καρνάκ έχει μέγεθος διπλάσιο αυτού του χωριού, και είναι το κύριο αξιοθέατο στην περιοχή. Ουσιαστικά είναι το αλ-Καρνάκ, καθώς παγκόσμια ο όρος Καρνάκ χρησιμοποιείται για το ναό και όχι το χωριό. Η περιοχή του ναού είναι ουσιαστικά ένα τεράστιο υπαίθριο μουσείο και ο μεγαλύτερος χώρος λατρείας της αρχαιότητας στον κόσμο. Είναι πιθανώς ο δεύτερος σε αριθμό επισκεπτών αρχαιολογικός χώρος της Αιγύπτου, μετά τις Πυραμίδες της Γκίζας που βρίσκονται κοντά στο Κάιρο.Αποτελείται από τέσσερα κυρίως μέρη, από τα οποία μόνο το ένα είναι προσβάσιμο στους επισκέπτες. Το τμήμα αυτό περιέχει και τον κυρίως ναό και είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα. Ο όρος Καρνάκ χρησιμοποιείται συνήθως -εσφαλμένα- ως συνώνυμος του Ναού του Άμωνα Ρα, καθώς αυτό είναι το μόνο τμήμα της τοποθεσίας που βλέπουν οι επισκέπτες. Τα άλλα τρία τμήματα, αν και πιο αρχαία, είναι κλειστά για το κοινό. Υπάρχουν επίσης μερικοί μικρότεροι ναοί και ιερά που βρίσκονται έξω από τον τοίχο που περιφράσσει τα τέσσερα κυρίως μέρη, καθώς και πολλές οδοί με κριόμορφες Σφίγγες, που συνδέουν το λατρευτικό χώρο του Μουτ, του Άμωνα Ρα και το Ναό του Λούξορ. Η κύρια διαφορά του Καρνάκ με τους περισσότερους από τους υπόλοιπους αρχαιολογικούς χώρους της Αιγύπτου είναι το χρονικό διάστημα που απαιτήθηκε για την ανάπτυξή του και η διάρκεια της χρήσης του. Η κατασκευή ξεκίνησε τον 16ο αιώνα π.Χ. και γύρω στους τριάνταΦαραώ συνέβαλλαν στην κατασκευή, δίνοντας έτσι στο Καρνάκ μέγεθος, πολυπλοκότητα και ποικιλία που δεν απαντάται αλλού. Λίγα χαρακτηριστικά του Καρνάκ είναι μοναδικά, αλλά το μέγεθος και ο αριθμός των στοιχείων του είναι τεράστιος. Η κατασκευή των ναών άρχισε κατά το Μέσο Βασίλειο και συνεχίστηκε ως και την εποχή της Δυναστείας των Πτολεμαίων.

Χώρος λατρείας του Άμωνα-Ρα
Αυτή είναι η μεγαλύτερη υποπεριοχή του συμπλέγματος των ναών και είναι αφιερωμένη στον Άμωνα Ρα, κύριο θεό της Τριάδας των Θηβών.

Χώρος λατρείας του Μοντού
Αφιερωμένος στον Μοντού, γιο του Άμωνα Ρα και της Μουτ και θεό του πολέμου της Τριάδας των Θηβών. Βρίσκεται βόρεια του συμπλέγματος του Άμωνα και είναι πολύ μικρότερος σε μέγεθος. Είναι κλειστός για το κοινό.

Χώρος λατρείας της Μουτ

Αυτό το τμήμα, στα βοεριοανατολικά του συμπλέγματος του Άμων-Ρα, είναι αφιερωμένο στη μητρική θεότητα της Τριάδας των Θηβών, τηΜουτ. Περιστοιχίζεται από πολλούς μικρότερους ναούς, κι έχει τη δική του ιερή λίμνη. Έχει υποστεί σοβαρές ζημιές και πολλά τμήματά του χρησιμοποιήθηκαν σε άλλες κατασκευές. Είναι κλειστός για το κοινό.

Ναός του Αμενχοτέπ Δ'
Ο ναός που κατασκεύασε ο Ακενατόν (Αμενχοτέπ Δ') βρισκόταν στα ανατολικά του κύριου συμπλέγματος, έξω από τα τείχη της περιοχής του Άμων-Ρα. Καταστράφηκε μετά το θάνατο του Ακενατόν και το πλήρες μέγεθος και σχέδιό του είναι προς το παρόν άγνωστο.

•    Οι Ναοί στη Δυτική Οχθη: ένας εντυπωσιακός αρχαιολογικός χώρος που διαθέτει πολλά υπέροχα μνημεία όπως το Ναό της Χατσεπσούτ, οι Κολοσσαίοι του Μέμνωμα, το Ναό του Ραμσή και το Ραμεσσέουμ.

•    Η Κοιλάδα των Βασιλέων: εδώ βρίσκονται οι τάφοι των Βασιλιάδων, των Βασιλισσών, των ευγενών και των υψηλόβαθμων αξιωματικών της Αιγύπτου. Η κοιλάδα είναι χωρισμένη σε δύο μέρη: το ανατολικό και το δυτικό. Στο ανατολικό μέρος υπάρχουν οι τάφοι των μελών της βασιλικής οικογένειας, όπως οι Σέτι Ι, Τουτανκαμών, Χαρεμχαμπ, Ραμσης ΙΙΙ, Θοτμόσι ΙΙΙ, Νεφερτίτη, Αμμων-χερ-Χεπεσεφ, Τιτι και Χα-εμ-Ουασέτ.

Cairo MuseumΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΚΑΪΡΟΥ

Αχανές, σκονισμένο, πολύβουο και απόλυτα γοητευτικό. Αυτό είναι το Κάιρο, η μεγαλύτερη πόλη της Αφρικής ,  η  πόλη  των χιλίων μιναρέδων  και μητέρα του κόσμου για τους Αραβες. Από τους πρώτους Φαραώ μέχρι σήμερα  κάθε ηγέτης της Αιγύπτου αφήνει το δικό του στίγμα στο Κάιρο, κάνοντας τις βόλτες στην πόλη να ισοδυναμούν με ταξίδι στο χρόνο και τους πολιτισμούς. Η  ξενάγηση αρχίζει  από τη την  Γκίζα  και τις  Πυραμίδες.  Οι πυραμίδες χτίστηκαν από τους ηγεμόνες του Αρχαίου Βασιλείου που είχαν  ως  βάση  τους  την  Μέμφιδα από  όπου και  κυβερνούσαν  . Οι αναψοκοκκινισμένοι  τουρίστες, οι ντόπιες μικροαστικές οικογένειες, οι μικροπωλητές, οι  καμηλέρηδες και οι ζητιάνοι που περιφέρονται γύρω από τα τρία Μνημειώδη ταφικά μνημεία δεν αφαιρούν τίποτα από τη γοητεία τους. Η  μεγαλοοπρέπεια του χώρου παρουσιάζεται μπροστά μας σε  όλο  της  το μεγαλείο  κυρίως το απόγευμα  απολαμβάντοντας  το θέαμα «Ηχος και Φως» με  την  επιβλητική  θέα των πυραμίδων υπό το  φεγγαρόφωτος .Η Αρχαία Αίγυπτος και  η  Ιστορία  της παρουσιάζεται  μπροστά μας σε  όλο  της  το  μεγαλείο  στο Αιγυπτιακό Μουσείο . Ο αριθμός των θησαυρών του μοιάζει εξωπραγματικός. Η προτομή της Νεφερτίτης, η συλλογή του των ευρημάτων  του  τάφου του Τουταγχαμών και τα πορτρέτα Φαγιούμ  μας  καθηλώνουν. Η πόλη ιδρύθηκε το 969 από το Φατιμίδη στρατηγό Τζάουχαρ κοντά στο ρωμαιοβυζαντινό φρούριο της Βαβυλωνίας. Κάτω από την κυριαρχία των Φατιμιδών και κυρίως των Μαμελούκων (13ος-16ος αιώνας), η πόλη γνώρισε περίοδο μεγάλης ακμής. Η κατάκτηση της από τους Τούρκους, το 1517, σημείωσε την αρχή της παρακμής. Ουσιαστικά, οι Ρωμαίοι ήταν εκείνοι που ίδρυσαν το Κάιρο, με το όνομα Βαβυλώνα εν Αιγύπτω. Σήμερα, η τειχισμένη γειτονιά στην περιοχή της Βαβυλώνας δεν κατοικείται. Αποτελεί ένα είδος ανοιχτού μουσείου και είναι γνωστή ως Κοπτικό Κάιρο. Οι Κόπτες περηφανεύονται πως είναι οι  αυθεντικοί Αιγύπτιοι (χωρίς επιμειξίες με Αραβες και άλλους λαούς), που εκχριστιανίστηκαν τον 4ο αιώνα μ.Χ. Σε αυτή τη συνοικία βρίσκονται τα σημαντικότερα μνημεία της πίστης τους. Η μικροσκοπική εκκλησία του Αγίου Σεργίου λέγεται πως υπήρξε καταφύγιο της Αγίας Οικογένειας, ενώ στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται μια σιδερένια αλυσίδα από τα βασανιστήρια του ομώνυμου αγίου. Το πρωινό της Κυριακής κατά τη λειτουργία είναι η καλύτερη στιγμή για να μπείτε στο πνεύμα της ζωής των Κοπτών, αλλά και της ιδιόρρυθμης τέχνης τους, που συχνά χρησιμοποιεί ως φόντο στις εικόνες των αγίων κροκόδειλους, ιπποπόταμους, τον Νείλο και τις Πυραμίδες. Η βόλτα στο Κοπτικό Κάιρο σας επιτρέπει, όμως, και μια φευγαλέα ματιά στη ζωή των Εβραίων της Αιγύπτου, καθώς εδώ βρίσκεται η συναγωγή Μπεν Εζρά, όπου ο κορυφαίος Ισπανοεβραίος φιλόσοφος Μαϊμονίδης δίδασκε κατά τη βασιλεία του Σαλαντίν. Σήμερα έχει γίνει η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Αφρικής, συγκοινωνιακός κόμβος και σημαντικό εμπορικό κέντρο με έναν από τους μεγαλύτερους αερολιμένες. Ανάπτυξη γνωρίζουν επίσης οι βιομηχανίες της και ιδιαίτερα η κλωστοϋφαντουργία: υαλουργία, χαλυβουργία, βιομηχανία τροφίμων, χημικών προϊόντων, καπνού, τσιμέντου. Έχει ωραία μνημεία που διατηρήθηκαν σχεδόν ανέπαφα από το πέρασμα των αιώνων.
Η Σιταντέλα , η  Ακρόπολη   του Καίρου  δεσπόζει στο Ισλαμικό κομμάτι του Καΐρου, που περιλαμβάνει δύο οικισμούς: το παλαιότερο Φουστάτ, από το οποίο σώζεται μόνο το πανέμορφο τέμενος του Ιμπν Τουλούν, και τη νεότερη Αλ Καχίρα, τη «Νικήτρια» πόλη των Φατιμιδών, που ανάγεται στο 969 μ.Χ.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αιγύπτου
: το σπουδαιότερο μουσείο της χώρας. Ιδρύθηκε το 1835 και στεγάζεται στο παρόν κτίριο από το 1900. Διαθέτει μεγάλη συλλογή από αρχαιολογικά και ιστορικά αντικείμενα που χρονολογούνται από την Προ-ιστορική Εποχή έως την Ελληνο-Ρωμαϊκή Εποχή, όπως: Οι Θησαυροί του Τουτανκαμών, Μούμιες, σαρκοφάγοι, σκαραβαίοι, πάπυροι και νομίσματα, Αντικείμενα από την Εποχή της Προ-δυναστείας, το Παλιό Βασίλειο, την πρώτη μεταβατική περίοδο, το Μεσαίο Βασίλειο, το Νέο Βασίλειο και τις μετέπειτα περιόδους. Αντικείμενα από την Ελληνική και τη Ρωμαϊκή Περίοδο

Η Σιταντέλλα του Καΐρου: το πιο αναγνωρίσιμο κτίσμα στο κέντρο του Καΐρου. Κτίστηκε το 12 ο αιώνα από τον Σαλαντίν, αρχηγό των Αμπασιντ, ο οποίος ήθελε να προφυλάξει την περιοχή από τους Σταυροφόρους. Η Σιταντέλλα θεωρείται ένα από τα καλύτερα δείγματα της μεσαιωνικής πολεμικής αρχιτεκτονικής. Αρχικά οι τοίχοι της Σιταντέλλας έφταναν τα 10 μέτρα σε ύψος και τα 3 μέτρα σε πλάτος. Κάθε νέος κατακτητής έκανε μετατροπές και αλλαγές πάνω στην αρχική μορφή της Σιταντέλλας. Μέσα στη Σιταντέλλα υπάρχουν πολλά μνημεία, ανάμεσά τους και το φημισμένο Τζαμί του Μωχάμεντ Αλί.

Το Τζαμί του Μωχάμεντ Αλί: γνωστό και ως το Αλαβάστρινο Τζαμί. Βρίσκεται μέσα στη Σιταντέλλα του Καΐρου. Η κατασκευή του διήρκησε 33 χρόνια, από το 1824 έως το 1857. Πήρε το όνομα Αλαβάστρινο Τζαμί από τους τοίχους του που είναι από αλάβαστρο.

Η Αγορά του Ελ-Χαλίλι: Το φημισμένο παζάρι του Καΐρου. Κτίστηκε το 14 ο αιώνα από τον Εμίρη Ντζαχαρκς Ελ-Χαλίλι. Στην Αγορά του Ελ-Χαλίλι, οι επισκέπτες θα βρουν τα πάντα, από ναργιλέδες, κοσμήματα και μπαχαρικά μέχρι χειροτεχνήματα, υφάσματα και χαλιά.

Alexandria libraryΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ


Η Αλεξάνδρεια είναι η δεύτερη πρωτεύουσα της σύγχρονης Αιγύπτου, η οποία ιδρύθηκε το331 π.Χ. από τον Αλέξανδρο τον Μέγα. Υπήρξε το σπουδαιότερο λιμάνι και πρωτεύουσα της χώρας κατά την Αρχαιότητα, ενώ στην ακμή της αποτελούσε μία από τις επιφανέστερες εστίες πολιτισμού, διάσημη για τη βιβλιοθήκη της. Η πόλη της Αλεξάνδρειας βρίσκεται στα δυτικά του Δέλτα του Νείλου μεταξύ της Μαρεώτιδοςλίμνης και της νήσου του Φάρου. Συνδεόταν τεχνητά με ένα είδος γέφυρας, το λεγόμενο Επταστάδιο, που ένωνε το νησί Φάρος με την πόλη δημιουργώντας έτσι τα δύο λιμάνια της: τον Μεγάλο Λιμένα στα ανατολικά και τον Εύνοστο προς τη δύση. Με τον καιρό οι προσχώσεις πλάτυναν το Επταστάδιο τόσο ώστε κατά τους νεότερους χρόνους να κτιστεί εκεί η τουρκική συνοικία της Αλεξάνδρειας και η νήσος Φάρος να γίνει συνέχεια και προέκταση της πόλης στη θάλασσα. Για να διακρίνεται από τις υπόλοιπες 31 Αλεξάνδρειες έγινε γνωστή ως «Αλεξάνδρεια η εν Αιγύπτω» (λατ. Alexandria ad Aegyptum) και σήμερα ονομάζεται Ισκανταρίγια. Νωρίτερα οι Έλληνες είχαν ιδρύσει μιαν άλλη πόλη στο Δέλτα του Νείλου, τη Ναύκρατη. Ο Μέγας Αλέξανδρος όμως θέλησε να κατασκευάσει τη νέα στις όχθες αδιαφορώντας για την κακή ποιότητα του χώματος και τους κινδύνους του Δέλτα. Κατά το πέρασμά του από την Αίγυπτο το 333 π.Χ. ο Αλέξανδρος εμπιστεύτηκε τον Έλληνα αρχιτέκτονα Δεινοκράτη τον Ρόδιο για να χτίσει την πόλη βάση ορθογώνιου πολεοδομικού σχεδίου, με διασταυρούμενες κεντρικές οδούς. Η νέα πόλη περιέβαλε ένα παλιό αιγυπτιακό χωριό (Ρακώτις), το οποίο αργότερα αποτέλεσε το οικιστικό κέντρο των ιθαγενών. Η πόλη άρχισε να ακμάζει, όταν έγινε πρωτεύουσα της Αιγύπτου μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου και κατά τη βασιλεία του Πτολεμαίου Α', γιου του Λάγου και ιδρυτή της δυναστείας των Πτολεμαίων ή Λαγιδών. Από το πρώτο ήμισυ του 3ου αιώνα π.Χ. η Αλεξάνδρεια στολίζεται με μνημεία και αποκτά σταδιακά τον χαρακτήρα με τον οποίο θα μείνει γνωστή μέχρι το τέλος της Αρχαιότητας: τα Ανάκτορα, το Μουσείο, τη Βιβλιοθήκη, το Σεράπειον (ναός αφιερωμένος στον ελληνοαιγυπτιακόμυστηριακό θεό Σέραπι), το ναό της Ίσιδος, αγορές, το θέατρο και φυσικά ένα από τα επτά θαύματα της Αρχαιότητας, το φάρο τουΣώστρατου πάνω στο νησί Φάρος, από όπου πήραν και το όνομά τους οι φάροι. Για περισσότερο από μία χιλιετία και μέχρι την κατάκτησή της από τους Άραβες το 641, η Αλεξάνδρεια θα παραμείνει η πολιτιστική και διανοητική πρωτεύουσα του ανατολικού μεσογειακού κόσμου, αφού είχε υπάρξει και πολιτική πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά τηνελληνιστική εποχή. Επίσης μονοήμερες εκδρομές οδηγούν στο ιστορικό Ελ Αλαμέιν, (104 χλμ.) και συνέχεια 25 χλμ. δυτικά του Ελ Αλαμέιν στον κόλπο Σίντι Αμπντέλ Ραχμάν με τις κατάλευκες αμμώδεις παραλίες.

Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας: Η ιστορική Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας καταστράφηκε το 48 π. Χ. κατά τη διάρκεια του Αλεξανδρινού Πολέμου, στερώντας από τον πολιτισμό τουλάχιστον 40,000 ανεκτίμητους παπύρους και μια αναντικατάστατη ακαδημαϊκή κληρονομιά. Πρόσφατα, η βιβλιοθήκη ξανακτίστηκε από την Αιγυπτιακή κυβέρνηση και το UNESCO . Περιλαμβάνει μια τεράστια συλλογή βιβλίων και συγγραμμάτων, καθώς και ένα θαυμάσιο μουσείο. Το μουσείο βρίσκεται στο ισόγειο της βιβλιοθήκης και περιλαμβάνει εκθέματα από την Φαραωνική, Ελληνική, Ρωμαϊκή, Κοπτική και Ισλαμική Εποχή.

Το Ελληνο-Ρωμαϊκό Μουσείο: Ιδρύθηκε το 1892 και στεγάζεται στο παρόν κτίριο από το 1895. Διαθέτει μια μεγάλη συλλογή από αντικείμενα της Ελληνο-Ρωμαϊκής Εποχής που χρονολογούνται από τον 3 ο αιώνα π. Χ έως τον 7 ο αιώνα μ. Χ., όπως:  Αγάλματα και προτομές , Μωσαϊκά, αμφορείς και κεραμικά, Γυάλινα αντικείμενα και κοσμήματα, Μούμιες και σαρκοφάγοι, Μαρμάρινα και χάλκινα αντικείμενα, τάπητες

Μουσείο Καβάφη: Ο μεγάλος Ελληνας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια. Το μουσείο στεγάζεται στο σπίτι του και περιλαμβάνει διάφορα αντικείμενα του ποιητή, όπως σπάνια έργα, έπιπλα, φωτογραφίες και άλλα μικροαντικείμενα. Στο μουσείο υπάρχει επίσης μια αίθουσα αφιερωμένη στον Ελληνα συγγραφέα Στρατή Τσίρκα.

Οι Κατακόμβες του Κομ ες-Σουκάφα: κατασκευάστηκε για μια οικογένεια κατά τον 2ο αιώνα μ. Χ. Είναι λαξευμένες στο βράχο, κτισμένες σε τρία επίπεδα. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό τους είναι ότι ενώ το μοτίβο είναι Αιγυπτιακό, η αρχιτεκτονική είναι σύμφωνη με το Ελληνο-Ρωμαϊκό στυλ, γεγονός που τις κάνουν μοναδικές.

Abu SimbelΑΜΠΟΥ ΣΙΜΠΕΛ - ΣΑΚΚΑΡΑ

Το Αμπού Σίμπελ είναι ένας από τους πιο δημοφιλής αρχαιολογικούς τόπους της Αιγύπτου και αποτελείται από δυο μεγαλοπρεπείς ιερούς ναούς σκαμμένους μέσα σε έναν λόφο από ροδόχρωμο ψαμμίτη. Βρίσκεται στη νότια Αίγυπτο, 290 χιλιόμετρα νότιο-δυτικά του Ασσουάν, στην δυτική όχθη της λίμνης Νάσερ, όπου μεταφέρθηκαν όταν αποφάσισε η κυβέρνηση της Αιγύπτου να δημιουργήσει τη λίμνη αυτή.

Η ιστορία
Οι ναοί αποτελούσαν μέρος ενός ολόκληρου συγκροτήματος επτά ναών που έκτισε ο Ραμσής ο Β΄ εις ανάμνησης της νίκης του επί τον στρατό των Χετταίων στη μάχη του Καντές. Επίσης με αυτό τον τρόπο ήθελε να τιμήσει τη σύζυγο του Νεφερτίτι και να δείξει στους κατοίκους τηςΝουβίας (σημερινή Αιθιοπία) το μέγεθος της δύναμης του. Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν το 1244 π.Χ. και τελείωσαν το 1224 π.Χ. Μέχρι την εποχή της κατάκτησης της Αιγύπτου από τους Πέρσες έχουμε αναφορές περιηγητών για το μνημείο, ύστερα πιθανότατα κάποια καθίζηση του εδάφους ή ένας μικροσεισμός προκάλεσε πτώση μεγάλης ποσότητας άμμου και βράχων μπροστά στις εισόδους των ναών. Με τη πάροδο των χρόνων και τις συχνές κατολισθήσεις και αμμοθύελλες της περιοχής μόνο τα κεφάλια των κολοσσιαίων αγαλμάτων φαινόντουσαν από όλο το συγκρότημα ναών. Οι βεδουίνοι αποκαλούσαν το ιερό ως Ιμπσαμπάλ, πιθανότατα μια παραφθορά του κανονικού του ονόματος. Ο πρώτοςΕυρωπαίος περιηγητής του μνημείου ήταν ο Ελβετός Λούντβιχ Μπούρκχαρντ, το 1813, όποτε και ανακάλυψε το Μικρό Ναό. Επιστρέφοντας στο Κάιρο επικοινώνησε με τον Ιταλό Τζοβάνι Μπελτσόνι για να του κοινοποιήσει τα νέα της ανακάλυψής του. Ο Ιταλός κατάφερε το 1817, να εισχωρήσει με την εξερευνητική του ομάδα στο εσωτερικό του των ναών, πράγμα στο οποίο απέτυχε να κάνει τόσο ο Μπούρκχάρντ όσο και άλλες αποστολές αρχαιολόγων. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε μερικούς από τους ερευνητές που επιχείρησαν να φτάσουν στο εσωτερικό του ναού χωρίς επιτυχία. Αυτοί είναι οι Μπάνκς και Φινάτι το 1815, ο Γάλλος πρόξενος Μπερναντίνο Ντροβέτι το 1816 και ο πρόξενος τηςΜεγάλης Βρετανίας Χένρι Σολτ το 1816 και αυτός. Ο Μπελτσόνι παρέδωσε όσα ευρήματα βρήκε αυτός στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Το μια γαλλική ομάδα αρχαιολόγων, με επικεφαλής τους Σαμπολιόν και Ροσελίνι, το 1828 κατέγραψαν τα μνημεία ενώ το 1909 ο Γκαστόν Μασπερό, διευθυντής του Μουσείου του Καΐρο, ανέλαβε την συντήρηση των μνημείων, μάλιστα υπό τη διεύθυνση του ήρθαν στο φως και νέα ευρήματα στη περιοχή. Το 1930 η κυβέρνηση της Αιγύπτου, με χρηματοδότηση της Μεγάλης Βρετανίας, αποφάσισε τη κατασκευή ενός φράγματος στη περιοχή, ώστε να δημιουργηθεί η λίμνη Νάσερ. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1958 και τελείωσαν το 1970. Όμως η εργασία αυτή θα βύθιζε στο πάτο της λίμνης πολλά ιερά αρχαιολογικά κτίρια της αρχαίας Αιγύπτου και της Νουβίας. Η ΟΥΝΕΣΚΟ αποφάσισε να διασώσει όσα ιστορικά κτίρια μπορούσε, αποσυναρμολογώντας τα και ανακατασκευάζοντας τα σε ψηλότερο μέρος, 60 μέτρα ψηλότερα από την αρχική τους θέση. Οι εργασίες αυτές κόστισαν 40 εκατομμύρια $ , ξεκίνησαν το 1954 και τελείωσαν το 1980, κατάφεραν να διασώσουν 18 κτίρια, μέσα σε αυτά το Αμπού Σίμπελ, ο ναός της νήσου Καλάμπσα και ο ναός της νήσου Φίλαι. Με την ευκαιρία της διάσωσης των ναών ιδρύθηκε και το Ίδρυμα Μελέτης της τέχνης στην αρχαία Αίγυπτο. Με τη μεταφορά των ιερών ανακαλύφθηκαν και άλλοι αρχαιότεροι ναοί αλλά δεν ανακαλύφθηκε ποτέ η νεκρόπολη και ο οικισμός των κατοίκων και των ιερέων της περιοχής. Πιθανολογείται ότι πλέον έχει βυθιστεί στο πάτο της λίμνης και η εύρεση του είναι αδύνατη.

Ο Μεγάλος Ναός

Κοντινό πλάνο σε ένα από τα κολοσσιαία αγάλματα του Ραμσή Β' στο εξωτερικό του Μεγάλου Ναού Τον Μεγάλο Ναό τον αφιέρωσε ο Ραμσής Β΄ στον εαυτό του και στους θεούς Φθα, Ρα-Χορασχέ και στον Άμμωνα-Ρα. Στην είσοδο του ναού έχουν χτιστεί τέσσερα αγάλματα, 20 μέτρων το καθένα, που αναπαριστούν όλα τον Ραμσή Β΄, καθισμένο με τα βασιλικά διαδήματα και το διπλό στέμμα της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, το περίφημο νέμες. Το άγαλμα στα αριστερά της εισόδου έχει καταστραφεί από έναν σεισμό και διακρίνεται μόνο το κάθισμα στο οποίο απεικονίζεται ο Φαραώ. Δίπλα στα πόδια των αγαλμάτων μπορούμε να διακρίνουμε απεικονίσεις της βασίλισσαςΝεφαρτάτι, της μητέρας του Ραμσή Β΄, τη Τούγια και ορισμένα από τα νόμιμα παιδιά του Φαραώ. Ακόμα έχουμε αναπαράσταση του γάμου του Φαραώ με τη κόρη του Χετταίου βασιλιά Χαττουσιλίς Γ΄ και για αυτό έχουν σκαλίσει στη νότια πλευρά της πρόσοψης το «Αστέρι του Γάμου», για να γνωρίσει την ευτυχία το ζευγάρι. Ακριβώς από πάνω από τη πύλη του ναού υπάρχει μια κόγχη με μια ανάγλυφη αναπαράσταση του θεού Ρα-Χορασχέ με κεφάλι γερακιού και τον ηλιακό δίσκο να τον στεφανώνει. Στην αναπαράσταση έχουμε και τον Φαραώ Ραμσή Β΄ να προσφέρει στον θεό, ένα αγαλματίδιο της θεάς Μά'ατ, τη θεά της δικαιοσύνης και της τάξης. Τέλος, την αναπαράσταση κοσμεί και μια ζωφόρος με ανάγλυφες παραστάσεις καθιστών, στραμμένων προς τον ήλιο, μπαμπουίνων. Όλη η πρόσοψη, όπου βρίσκονται λαξευμένα τα αγάλματα έχει ύψος 30 μέτρα και πλάτος 35 μέτρα, ενώ στο εσωτερικό ο ναός φτάνει σε βάθος 60 μέτρων. Ο Μεγάλος Ναός κτίστηκε με τέτοιο προσανατολισμό προς τα ανατολικά, ώστε να φωτίζεται, κάθε πρωί, από τις ακτίνες ηλίου, ενώ τους μήνες Φεβρουάριο και Οκτώβριο, την ανατολή οι ακτίνες του ηλίου έφταναν μέχρι το άδυτο του ναού και φώτιζε τα πρόσωπα των αγαλμάτων. Αυτό αποδεικνύει ότι κτίστηκε με απόλυτη αστρονομική ακρίβεια ως προς τους υπολογισμούς των κινήσεων του ήλιου. Όσον αφορά το εσωτερικό του ναού, όλες οι αίθουσες εκτείνονται κατά μήκους ενός επιμήκους άξονα, αυτός ήταν ο κλασικός τρόπος κατασκευής των ιερών στο Νέο Βασίλειο. Η πρώτη αίθουσα είναι η μεγαλύτερη από όλες τις άλλες και χωρίζεται σε τρία δώματα ή κατά αντιστοιχία των χριστιανικών ναών, σε τρία κλίτη, από δυο σειρές τεσσάρων πεσσών. Επάνω στους πεσσούς βρίσκονται τέσσερα αγάλματα, το ένα απέναντι από το άλλο και στις δυο πλευρές του διαδρόμου. Τα αγάλματα αυτά αποτελούν αναπαράσταση του Ραμσή Β΄, με τη μορφή του Όσιρη και με το λευκό στέμμα της Άνω Αιγύπτου και το ψεύτικο γενάκι των Φαραώ. Όλοι οι τοίχοι της πρώτης αίθουσας έχουν αναπαραστάσεις των μαχών του ηγεμόνα, αναφορικά είναι οι μάχες σεΝουβία, Λιβύη, Συρία και τη μάχη του Καντές. Η δεύτερη αίθουσα, που είναι μικρότερη από την πρώτη, έχει τέσσερις πεσσούς και αναπαραστάσεις από τελετουργίες και προσφορές στους τοίχους. Ύστερα ακολουθώντας έναν διάδρομο, φτάνουμε στο άδυτο, όπου στο τοίχο, κοιτώντας προς την έξοδο, βρίσκονται τα αγάλματα των θεών με έναν βωμό για προσφορές μπροστά τους. Από αριστερά προς τα δεξιά διακρίνουμε τους θεούς Φθα, Άμμωνα-Ρα με γένι και δυο ψηλά φτερά, ο Ραμσής Β΄ με πολεμικά διακριτικά και ο Ρα-Χοραχσέ με κεφάλι γερακιού και τον ηλιακό δίσκο να τον στεφανώνει. Σκηνές από προσφορές διακοσμούν τους τοίχους ενώ υπάρχουν και έξι πλευρικά δωμάτια που αποθηκεύανε τις προσφορές και τα σκεύη τις λατρείας των θεών.

Ο Μικρός Ναός

Ο Μικρός Ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Άθωρ και στην επίσημη γυναίκα του Φαραώ, την μεγάλη βασίλισσα Νεφερτάρι. Ο ναός βρίσκεται λαξευμένος σε έναν λόφο λίγο πιο βόρεια του Μεγάλου Ναού. Η πρόσοψη έχει μια ελαφριά κλίση ώστε το οι διαστάσεις της να μειώνονται προς τα επάνω, το μήκος της είναι 20 μέτρα ενώ ο ναός εκτείνεται στο εσωτερικό του λόφου έως 25 μέτρα. Η Νεφερτάρι προσφέρει σίστρουμ(κρουστό μουσικό όργανο) στην καθιστή θεάΆθωρ Τα αγάλματα στην πρόσοψη είναι 10 μέτρα το καθένα, όρθια, με διαφορετικούς τύπους στέμματος το καθένα και αναπαριστούν το βασιλικό ζεύγος. Ακόμα πολλά άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας αναπαριστώνται σε μικρότερα αγάλματα. Η πρώτη αίθουσα του ναού χωρίζεται σε τρία κλίτη από δυο σειρές πεσσών. Όλοι οι πεσσοί έχουν ανάγλυφη αναπαράσταση του κεφαλιού της θεάς Άθωρ, να κοιτάει το εσωτερικό της αίθουσας, και το κεφάλι της βασίλισσας Νεφερτάρι, να κοιτάει στην αντίθετη κατεύθυνση. Η αίθουσα έχει τρεις πύλες που την συνδέουν με την επόμενη αίθουσα. Εκεί διακρίνουμε αναπαραστάσεις θεών να στέφουν το βασιλικό ζεύγος με τα βασιλικά διαδήματα. Τέλος έχουμε το άδυτο όπου, στο τοίχο που κοιτάει προς την έξοδο, έχουμε το ανάγλυφο της θεάς Άθωρ, με τη μορφή αγελάδας, να ξεπροβάλλει από το βουνό και τον ηγεμόνα να στέκεται από κάτω της.

Σήμερα
Ο ναός σήμερα αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στην Αίγυπτο, καθώς ο χώρος έχει αναπαλαιωθεί και φυλάσσεται με μεγάλη προσοχή από τις αρχές. Πολλές ταινίες έχουν γυριστεί εδώ, από ταινίες του Ηρακλή Πουαρώ μέχρι και σκηνές από τον Πόλεμο των Άστρων, κάνοντας το μέρος ακόμα πιο δημοφιλές. Ακόμα πολλοί καλλιτέχνες έχουν επηρεαστεί από τη μαγεία του τοπίου και την ιστορία των μνημείων και έχουν δημιουργήσει από πίνακες ζωγραφικής, που αναπαριστούν το Αμπού Σίμπελ, μέχρι κόμιξ και ηλεκτρονικά παιχνίδια, που έχουν το Αμπού Σίμπελ ως κύριο τόπο όπου εκτυλίσσεται η δράση.

ΑΠΟΛΛΙΝΟΠΟΛΛΙΣ
Με το όνομα Απολλινόπολις ή Απολλινόπολη φέρονταν στην αρχαιότητα τρεις πόλεις της Αιγύπτου, και οι τρεις παραποτάμιες του Νείλου. Η μία είναι η σημερινή Εντφού που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Νείλου και αποτελούσε την πρωτεύουσα της άλλοτε Θηβαΐδας. Η δεύτερη επίσης επί του Νείλου, βορειότερα της προηγουμένης, και η τρίτη που βρίσκονταν στην Άνω Αίγυπτο.

ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ
Η Ηλιούπολις υπήρξε σημαντική πόλη της αρχαίας Αιγύπτου. Το όνομά της αναφέρεται στους χρόνους του Παλαιού Βασιλείου. Βρίσκονταν βορειοανατολικά του σημερινού Καΐρου, και είχε τα σημαντικά ιερά του Ατούμ και του Μπενού

ΘΗΒΕΣ
Ως Θήβαι της Αιγύπτου εννοείται η αρχαία πόλη Νιούτστην Αιγυπτιακή  (Η) Πόλη και Νιούτ ρεσέτ (niwt-rst) (Η) Νότια Πόλη. βρίσκεται περίπου 800 χλμ νότια της Μεσογείου, στην ανατολική όχθη του Νείλου. Η αρχαία πόλη υπήρξε πρωτεύουσα της Ουασέτ, της τέταρτης νομής της Άνω Αιγύπτου, αν και το όνομα Ουασέτ χρησιμοποιείτο για να προσδιορίσει και την ίδια την πόλη. Οι Θήβες έγιναν πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά την 11η Δυναστεία του Μέσου Βασιλείουκαι κατά την 18η δυναστεία του Νέου Βασιλείου, αν και οι περισσότερες υπηρεσίες ελέγχου και διαχείρισης της Αιγύπτου παρέμειναν στην Μέμφιδα. Κατά την 19η δυναστεία η διοικητική έδρα μετακινήθηκε στο Δέλτα του Νείλου. Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα των Θηβών προσφέρουν μία ουσιαστική μαρτυρία για τον αιγυπτιακό πολιτισμό στην περίοδο της ακμής του. Ως εδρα της μεμφιτικής κοσμογονίας και της Τριάδας των Αμούν, Μουτ και Κχονσού, οι Θήβες ήταν γνωστές στην αρχαία Αιγυπτιακή κατά το τέλος του Νέου Βασιλείου ωςΝιούτ-ιμν (niwt-imn), «Η Πόλη του Αμούν». Τούτη η ονομασία στη Βίβλο αναφέρεται ως נא אמון nōˀ ˀāmôn (Ναούμ 3:8) και φέρει το ίδιο νόημα πιθανώς με την ονομασία נא (Νο) (Ιεζεκιήλ 30:14). Στην αρχαία Ελληνική αναφέρεται ως Διόσπολις, εξαιτίας της ταύτισης του Δία με τον Αμούν, στα συμφραζόμενα του ελληνοαιγυπτιακού συγκρητισμού, ενώ ήδη από την αρχαϊκή περίδο ο Όμηρος σχολιάζει τα πλούτη των Θηβών στην Ιλιάδα. Ονομάστηκε επίσης μεγάλη, για να διαχωρίζεται από τις άλλες πόλεις που έφεραν το ίδιο όνομα. Στην ρωμαϊκή περίοδο ονομάζεται Diospolis Magna.

SakkaraΣακκάρα

Η Σακκάρα, η νεκρόπολη της Αρχαίας Αιγύπτου, είναι ο αρχαιότερος χώρος ταφών, ο οποίος χρονολογείται κατά το 2,700 π.Χ. Πολλά μέλη της βασιλικής οικογένειας που βασίλευαν κατά τις πρώτες δυναστείες έχουν θαφτεί εδώ.

Η Κλιμακωτή Πυραμίδα του Ζόσερ:
έχει ύψος 60 μέτρα και αποτελείται από σκαλοπάτια. Γύρω από την πυραμίδα υπάρχουν διάφορα ταφικά κτίσματα. Το συγκρότημα αυτό θεωρείται το αρχαιότερο του είδος και του μεγέθους του.Η Πυραμίδα του Ουνας: φημίζεται για τους εντυπωσιακούς τοίχους του νεκροθαλάμου, στους οποίους είναι χαραγμένα ιερογλυφικά που ονομάζονται "κείμενα πυραμίδας". Ο σκοπός αυτών των ιερογλυφικών ήταν να προστατεύουν και να οδηγήσουν το νεκρό στον παράδεισο. Τα ιερογλυφικά στο Ναό του Ουνας είναι τα πρώτα που χαράχθηκαν κατά την περίοδο του Παλιού Βασιλείου. Μέσα στο νεκροθάλαμο υπάρχει ακόμα ο σαρκοφάγος του Βασιλιά. Οι Τάφοι των Μασταμπά: κτίστηκαν για τους ευγενείς της Αρχαίας Αιγύπτου. Φημίζονται για τις θαυμάσιες επιγραφές και ανάγλυφα με σκηνές από την καθημερινή ζωή κατά τη Φαραωνική Εποχή. Σεραπέουμ: ο κοινός τάφος των ιερών ταύρων Απις, οι οποίοι θεωρούνταν ενσαρκώσεις του θεού Πτα, ο δημιουργός του κόσμου. Σε αυτόν τον τάφο υπάρχουν 24 σαρκοφάγοι.

ΝΑΟΙ ΚΟΜ ΟΜΠΟ, ΕΝΤΦΟΥ & ΕΣΝΑ


Ο Ναός του Κομ Ομπο κτίστηκε κατά την Ελληνο-Ρωμαϊκή Εποχή. Είναι μια ασυνήθιστη κατασκευή, αφού ουσιαστικά είναι δύο ναοί που μοιράζονται έναν κοινό τοίχο. Ο ναός από τη δεξιά πλευρά είναι αφιερωμένος στο θεό Σομπεκ, ενώ ο ναός από την αριστερή πλευρά είναι αφιερωμένος στο θεό Χαροέρις. Κάθε ναός έχει τη δική του είσοδο, αυλή, αίθουσες και ιερό.

Ο Ναός της Εντφού κατασκευάστηκε από αμμόπετρα κατά την Πτολεμαϊκή Περίοδο και είναι αφιερωμένος στο θεό γεράκι Ωρος. Ο Ναός της Εντφού είναι ο πιο καλοδιατηρημένος ναός της Αιγύπτου και φημίζεται για την αρχιτεκτονική του που χρησιμοποιεί με μοναδικό τρόπο το φυσικό φωτισμό. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχει νειλόμετρο (το οποίο υπολογίζει τη στάθμη των νερών του Νείλου), πηγάδι και αρκετά παράθυρα, ενώ στους τοίχους του ναού φαίνονται επιγραφές θρησκευτικού και πολεμικού περιεχομένου. Στην είσοδο του ναού στέκονται δύο αγάλματα σε μορφή γερακιού. Ο ναός αποτελείται από διάφορες αίθουσες, όπως, βιβλιοθήκη, βεστιάριο εργαστήριο, θησαυροφυλάκιο, αίθουσα προσφορών, ιερό και άλλους θαλάμους.

Ο Ναός της Εσνα κατασκευάστηκε κατά την Ελληνο-Ρωμαϊκή Περίοδο και ήταν αφιερωμένος στο θεό κριάρι Κνουμ. Η υπόστυλη αίθουσα περιέχει εικόνες, κείμενα και επιγραφές που δείχνουν Ρωμαίους αυτοκράτορες με προσφορές στους θεούς, καθώς και σκηνές με τον Πτολομαίο VI και τον Πτολομαίο VII. Οι κολώνες στην είσοδο και την αίθουσα είναι σκαλισμένες και έχουν μοτίβο τα λουλούδια.

Αρχαία Αίγυπτος - Μεταθάνατον ζωή

Η θρησκεία της αρχαίας Αιγύπτου ήταν πολυθεϊστική. Οι Αιγύπτιοι πίστευαν σε περισσότερους από 700 θεούς και θεές, με ποικίλες πεποιθήσεις ανάλογα με το χρονικό διάστημα της αιγυπτιακής ιστορίας που μελετάται. Ιδιαίτερα σημαντικό κομμάτι της θρησκείας ήταν οι ιδέες όσον αφορά τη μετά θάνατον ζωή. Θεωρούσαν ότι το φυσικό σώμα έπρεπε να συντηρηθεί ολόκληρο για να επιτρέψει στην ψυχή να περάσει στον Κάτω Κόσμο, καθώς πίστευαν οτι ο άνθρωπος συνεχίζει να ζει στον Κάτω Κόσμο όπως ζούσε πριν.  Για το λόγο αυτό γινόταν η διαδικασία της ταρίχευσης και της μουμιοποίησης. Η διαδικασία ήταν περίπλοκη και φυσικά ίσχυε μόνο για τους Φαραώ, τους ιερείς και ευγενείς. Το τελετουργικό διαρκούσε 70 ημέρες από τη στιγμή του θανάτου. Αρχικά, αφαιρούσαν τα όργανα του σώματος (εκτός από την καρδιά) και τα εναπόθεταν σε δοχεία τα οποία θάβονταν μαζί με το νεκρό. Έπειτα αποξέραιναν το σώμα του νεκρού, το τύλιγαν και το τοποθετούσαν στη σαρκοφάγο. Στην περίπτωση των Φαραώ, τοποθετούσαν μια σειρά από αλληλοκαλυπτόμενα φέρετρα. Στον τάφο τοποθετούσαν πληθώρα αντικειμένων, καθώς θεωρούσαν ότι ο νεκρός θα συνεχίσει να ζει όπως ζούσε. Πέρα από τα χρηστικά αντικείμενα τοποθετούσαν και πολλά μικρά αγαλματίδια, τα Ουσάμπτις, τα οποία θα υπηρετούσαν το νεκρό στην επόμενη ζωή. Έτσι, όταν ανακαλύφθηκε ο τάφος του Φαραώ Τουταγχαμών, που είναι ο μόνος ασύλητος τάφος, βρέθηκαν γύρω στις 5.000 αντικείμενα, συνοδεία του βασιλιά. Οι Φαραώ του αρχαίου βασιλείου έχτιζαν τεράστιες πυραμίδες ως τάφους στη Γκίζα. Αργότερα, στο νέο βασίλειο, για να αποφεύγεται ο κίνδυνος βεβήλωσης λαξεύονταν τάφοι μέσα στο βράχο. Οι τάφοι (περισσότεροι απο 60) είναι στην Κοιλάδα των Βασιλέων στο δυτικό τμήμα του Νείλου. Οι τάφοι των Βασιλέων διακοσμούνταν με περίτεχνες τοιχογραφίες που απεικόνιζαν το ταξίδι του Φαραώ και τη συνάντησή του με τους Θεούς.